Zum Inhalt springen


Alltag und Philosophie - Im Alltag liegen Weisheit und Liebe verborgen …


Grie­chi­sche Lek­tü­re, Johan­nes­evan­ge­li­um, Joh 10,12ff

Wir über­setz­ten Joh 10,12-31 und ent­schie­den uns dann, in der nächs­ten Sit­zung auf 1 Joh 4 über­zu­ge­hen. Seg­men­tiert sieht der über­setz­te Text so aus:

12 μισθωτς κα οκ ν ποιμν,

ο οκ στιν τ πρβατα δια,

θεωρε τν λκον ρχμενον

κα φησιν τ πρβατα κα φεγει –

κα λκος ρπζει ατ κα σκορπζει –

13τι μισθωτς στιν κα ο μλει ατ περ τν προβτων.

 14γ εμι ποιμν καλς κα γινσκω τ μ

κα γινσκουσν με τ μ,

15καθς γινσκει με πατρ

κγ γινσκω τν πατρα,

κα τν ψυχν μου τθημι πρ τν προβτων.

16κα λλα πρβατα χω οκ στιν κ τς αλς τατης·

κκενα δε με γαγεν κα τς φωνς μου κοσουσιν,

κα γενσονται μα πομνη, ες ποιμν.

 17Δι τοτ με πατρ γαπ

τι γ τθημι τν ψυχν μου,

να πλιν λβω ατν.

18οδες αρει ατν π‘ μο,

λλ‘ γ τθημι ατν π‘ μαυτο.

ξουσαν χω θεναι ατν,

κα ξουσαν χω πλιν λαβεν ατν·

τατην τν ντολν λαβον παρ το πατρς μου.

 19Σχσμα πλιν γνετο ν τος ουδαοις δι τος λγους τοτους.

20λεγον δ πολλο ξ ατν·

δαιμνιον χει κα μανεται·

τ ατο κοετε;

21λλοι λεγον·

τατα τ ῥήματα οκ στιν δαιμονιζομνου·

μ δαιμνιον δναται τυφλν φθαλμος νοξαι;

 22γνετο ττε τ γκανια ν τος εροσολμοις,

χειμν ν,

23κα περιεπτει ησος ν τ ερ ν τ στο τοΣολομνος.

24κκλωσαν ον ατν ο ουδαοι καλεγον ατ·

ως πτε τν ψυχν μν αρεις;

ε σ ε χριστς,

επ μν παρρησίᾳ.

25πεκρθη ατος ησος·

επον μν κα ο πιστεετε·

τ ργα γ ποι
ν τ νματι το πατρς μου τατα μαρτυρε περ μο·

26λλ‘ μες ο πιστεετε,

τι οκ στ κ τν προβτων τν μν.

27τ πρβατα τ μ τς φωνς μου κοουσιν,

κγ γινσκω ατ κα κολουθοσν μοι,

28κγ δδωμι ατος ζων αἰώνιον

κα ο μ πλωνται ες τν αἰῶνα

κα οχ ρπσει τις ατ κ τς χειρς μου.

29 πατρ μου δδωκν μοι πντων μεζν στιν,

κα οδες δναται ρπζειν κ τς χειρς το πατρς.

30γ κα πατρ ν σμεν.

 31βστασαν πλιν λθους ο ουδαοι

να λιθσωσιν ατν.

In V. 28 ist πλωνται Aorist Kon­junk­tiv Medi­um.

Uns beschäf­tig­te wei­ter, dass zen­tra­le Gehal­te des Johan­nes­evan­ge­li­ums in Joh 10 bild­lich dar­ge­stellt wer­den:

  • der Tod des guten Hir­ten für sei­ne Scha­fe;
  • das Nachfol­gen der Scha­fe (vgl. auch Joh 21);
  • die Sou­ve­rä­ni­tät des guten Hir­ten im Blick auf Geben und Emp­fan­gen des Lebens;
  • die dif­fe­ren­zier­te Ein­heit Got­tes.

Zudem scheint Joh 10 zu den eher dua­lis­ti­schen Text­seg­men­ten im Johan­nes­evan­ge­li­um zu gehö­ren, schei­nen doch die Pha­ri­sä­er (vgl. Joh 9 zur Näher­be­stim­mung) nicht am ewi­gen Leben teil­zu­neh­men. Nach mei­ner Über­zeu­gung sind Joh 1, 3 und 17 hin­rei­chen­de Gegen­tex­te. Das setzt auf der Sei­te der Inter­pre­tie­ren­den frei­lich vor­aus, dass die­se ein kom­ple­xes Text­mo­dell zulas­sen. Ansons­ten zer­fällt das Johan­nes­evan­ge­li­um in ver­schie­de­ne Schich­ten, Tei­le o. Ä.

Im enge­ren Sinn auf das Got­tes­ver­ständ­nis bezo­gen zeigt der Text auch, dass γ κα πατρ ν σμεν nicht über­setzt wer­den soll­te: „Ich und der Vater sind eins!“, jeden­falls dann, wenn „eins“ eine Asso­zia­ti­on an die Zahl „1“ erweckt. Wir erör­ter­ten das am Pro­blem des gött­li­chen Lei­dens und Ster­bens. Gott hat in Jesus Teil am Ster­ben und Lei­den, erfährt es und lei­det als Vater mit. D. h., Gott ist ein durch Rela­tio­nen kon­sti­tu­ier­tes Kon­zept, was im Johan­nes­evan­ge­li­um durch die Domi­nanz der Lie­be aus­ge­drückt wird, was in Joh 10,17. 3,16 vari­ie­rend zur Spra­che kommt. Das kön­nen wir an 1Joh 4,7ff beim nächs­ten Mal dis­ku­tie­ren:

7Ἀγαπητοί, ἀγαπῶμεν ἀλλήλους,

ὅτι ἡ ἀγάπη ἐκ τοῦ θεοῦ ἐστιν,
καὶ πᾶς ὁ ἀγαπῶν ἐκ τοῦ θεοῦ γεγέννηται
καὶ γινώσκει τὸν θεόν.

8ὁ μὴ ἀγαπῶν οὐκ ἔγνω τὸν θεόν,

ὅτι ὁ θεὸς ἀγάπη ἐστίν.

9ἐν τούτῳ ἐφανερώθη ἡ ἀγάπη τοῦ θεοῦ ἐν ἡμῖν,

ὅτι τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἀπέσταλκεν ὁ θεὸς
εἰς τὸν κόσμον, ἵνα ζήσωμεν δι‘ αὐτοῦ.

10ἐν τούτῳ ἐστὶν ἡ ἀγάπη,

οὐχ ὅτι ἡμεῖς ἠγαπήκαμεν τὸν θεόν,
ἀλλ‘ ὅτι αὐτὸς ἠγάπησεν ἡμᾶς
καὶ ἀπέστειλεν τὸν υἱὸν αὐτοῦ
ἱλασμὸν περὶ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν.

11Ἀγαπητοί, εἰ οὕτως ὁ θεὸς ἠγάπησεν ἡμᾶς, καὶ ἡμεῖς ὀφείλομεν ἀλλήλους ἀγαπᾶν.

12θεὸν οὐδεὶς πώποτε τεθέαται. ἐὰν ἀγαπῶμεν ἀλλήλους, ὁ θεὸς ἐν ἡμῖν μένει καὶ ἡ ἀγάπη αὐτοῦ ἐν ἡμῖν τετελειωμένη ἐστίν.

13Ἐν τούτῳ γινώσκομεν ὅτι ἐν αὐτῷ μένομεν καὶ αὐτὸς ἐν ἡμῖν, ὅτι ἐκ τοῦ πνεύματος αὐτοῦ δέδωκεν ἡμῖν.

14καὶ ἡμεῖς τεθεάμεθα καὶ μαρτυροῦμεν ὅτι ὁ πατὴρ ἀπέσταλκεν τὸν υἱὸν σωτῆρα τοῦ κόσμου.

15ὃς ἐὰν ὁμολογήσῃ ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ, ὁ θεὸς ἐν αὐτῷ μένει καὶ αὐτὸς ἐν τῷ θεῷ.

16καὶ ἡμεῖς ἐγνώκαμεν καὶ πεπιστεύκαμεν τὴν ἀγάπην ἣν ἔχει ὁ θεὸς ἐν ἡμῖν.

Ὁ θεὸς ἀγάπη ἐστίν, καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ θεῷ μένει, καὶ ὁ θεὸς ἐν αὐτῷ μένει.

Johan­n­eisch ist dabei ent­schei­dend, dass die idea­le Bezie­hung der Men­schen unter­ein­an­der die Lie­be, die ἀγάπη ist.

« Grie­chi­sche Lek­tü­re, Auf­ga­ben! – Ver­an­stal­tun­gen in Darm­stadt 23.01. »

Info:
Grie­chi­sche Lek­tü­re, Johan­nes­evan­ge­li­um, Joh 10,12ff ist Beitrag Nr. 6811
Autor:
Martin Pöttner am 24. Januar 2018 um 10:45
Category:
Griechische Lektüre,Johannesevangelium
Tags:
 
Trackback:
Trackback URI

Keine Kommentare »

No comments yet.

Kommentar-RSS: RSS feed for comments on this post.

Leave a comment