Zum Inhalt springen


Alltag und Philosophie - Im Alltag liegen Weisheit und Liebe verborgen …


Uni Hd (04.12.)

Zusam­men­fas­sung vom 04.12

Wir über­setz­ten Joh 20,19-21,14. Der Text ist hier seg­men­tiert bis zum Schluss von Kapi­tel 21 dar­ge­stellt.

19Οσης ον ψας τ
μρ
κεν τ μι σαββτων

κα τν θυρν κεκλεισμνων

που σαν ο μαθητα δι τν φβον τν ουδαων,

λθεν
ησος

κα
στη ες τ μσον κα λγει ατος·

ερνη μν.

20κα τοτο επν δειξεν τς χερας

κα τν πλευρν ατος.

χρησαν ον ο μαθητα
δντες τν κριον.

21επεν ον ατος [
ησος] πλιν·

ερνη μν·

καθς πσταλκν με πατρ,

κγ πμπω μς.

22κα τοτο επν νεφσησεν

κα λγει ατος·

λβετε πνεμα γιον·

23ν τινων φτε τς μαρτας φωνται ατος,

ν τινων κραττε κεκρτηνται.

24Θωμς δ ες κ τν δδεκα,

λεγμενος Δδυμος,

οκ ν μετ‘ ατν

τε λθεν ησος.

25λεγον ον ατ ολλοι μαθητα·

ωρκαμεν τν κριον.

δ επεν ατος·

ἐὰν μδω ν τας χερσν ατο τν τπον τν λων

κα βλω τν δκτυλν μου ες τν τπον τν λων

κα βλω μου τν χερα ες τν πλευρν ατο,

ο μ πιστεσω.

26Κα μεθ‘ μρας κτ πλιν σαν σω ο μαθητα ατο

κα Θωμς μετ‘ ατν.

ρχεται ησος τν θυρν κεκλεισμνων

καστη ες τ μσον κα επεν·

ερνη μν.

27ετα λγει τ Θωμ·

φρε τν δκτυλν σου δε

καδε τς χερς μου

κα φρε τν χερ σου

κα βλε ες τν πλευρν μου,

κα μ γνου πιστος

λλ πιστς.

28πεκρθη Θωμς κα επεν ατ·

κρις μου

κα θες μου.

29λγει ατησος·

τι ἑώρακς με πεπστευκας;

μακριοι ο μὴ  δντες κα πιστεσαντες.

30Πολλ μν ον καλλα σημεα ποησεν ησος νπιον τν μαθητν [ατο],

οκ στιν γεγραμμνα ν τ βιβλίῳ τοτ·

31τατα δ γγραπται

να πιστε [σ]ητε

τι ησος στιν χριστς υἱὸς το θεο,

κανα πιστεοντες ζων χητε ν τνματι ατο.

211Μετ τατα φανρωσεν αυτν πλιν ς τος μαθητας

π τς θαλσσης τς Τιβεριδος·

φανρωσεν δ οτως.

2σαν μο Σμων Πτρος

κα Θωμς

λεγμενος Δδυμος

κα Ναθαναλ

π Καν τς Γαλιλαας

κα ο το Ζεβεδαου

καλλοι κ τν μαθητν ατο δο.

γει ατος Σμων Πτρος·

πγω λιεειν.

λγουσιν ατ·

ρχμεθα καμες σν σο.

ξλθον

κανβησαν ες τ πλοον,

καν κεν τ νυκτ
πασαν οδν.

4Πρωας δδη γενομνης

στη ησος ες τν αγιαλν,

ο μντοι δεισαν ο μαθητα

τι ησος στιν.

γει ον ατος [] ησος·

παιδα,

μτι προσφγιον χετε;

πεκρθησαν ατ·

ο.

6 δ επεν ατος·

βλετε ες τ δεξι μρη το πλοου τ δκτυον,

κα ερσετε.

βαλον ον,

κα οκτι ατ
λκσαι σχυον π το πλθους τν χθων.

γει ον μαθητς κενος

ν γπα ησος τ Πτρ·

κρις στιν.

Σμων ον Πτρος κοσας

τι κρις στιν

τν πενδτην διεζσατο,

ν γρ γυμνς,

καβαλεν αυτν ες τν θλασσαν,

8ο δλλοι μαθητα τ πλοιαρίῳ λθον,

ο γρ σαν μακρν π τς γς

λλ‘ ς π πηχν διακοσων,

σροντες τ δκτυον τν χθων.

9ς ον πβησαν ες τν γν βλπουσιν νθρακιν κειμνην

καψριον πικεμενον καρτον.

10λγει ατος ησος·

νγκατε π τν ψαρων ν πισατε νν.

11νβη ον Σμων Πτρος

κα ελκυσεν τ δκτυον ες τν γν μεστν χθων μεγλων κατν πεντκοντα τριν·

κα τοσοτων ντων οκ σχσθη τ δκτυον.

12Λγει ατος ησος·

δετε ριστσατε.

οδες δτλμα τν μαθητν ξετσαι ατν·

σ τς ε;

εδτες

τι κρις στιν.

13ρχεται ησος

κα λαμβνει τν ρτον

κα δδωσιν ατος,

κα τ
ψριον μοως.

14τοτο δη τρτον φανερθη ησος τος μαθητας γερθες κ νεκρν.

15τε ον ρστησαν

λγει τ Σμωνι Πτρῳ !ησος·

Σμων ωννου,

γαπς με πλον τοτων;

λγει ατ·

να κριε,

σ οδας

τι φιλ σε.

λγει ατ·

βσκετρνα μου.

16λγει ατ πλιν δετερον·

Σμων ωννου,

γαπς με;

λγει ατ·

να κριε,

σ οδας

τι φιλ σε.

λγει ατ·

πομαινε τ πρβατ μου.

17λγει ατ τ τρτον·

Σμων ωννου,

φιλες με;

λυπθη Πτρος

τι επεν ατ τ τρτον·

φιλες με;

κα λγει ατ·

κριε,

πντα σ οδας,

σ γινσκεις

τι φιλ σε.

λγει ατ [
ησος]·

βσκετ πρβατ μου.

18μν μν λγω σοι,

τε ς νετερος,

ζννυες σεαυτν

κα περιεπτεις

που θελες·

ταν δ γηρσς,

κτενες τς χερς σου,

καλλος σεζσει

κα οσει που ο θλεις.

19τοτο δ επεν σημανων ποίῳ θαντ δοξσει τν θεν.

κα τοτο επν

λγει ατ·

κολοθει μοι.

20πιστραφες Πτρος

βλπει τν μαθητν

ν γπα ησος ἀκολουθοντα,

ς κανπεσενν τ δεπν
π τ στθος ατο

κα επεν·

κριε,

τς στιν παραδιδος σε;

21τοτον ον δν Πτρος

λγει τησο·

κριε,

οτος δ τ;

22λγει ατ  lmησος·

ἐὰν ατν θλω μνειν ως ρχομαι,

τ πρς σ;

σ μοι κολοθει.

23ξλθεν ον οτος λγος ες τος δελφος

τι μαθητς κενος οκ ποθνσκει·

οκ επεν δ ατησος

τι οκ ποθνσκει

λλ’·

ἐὰν ατν θλω μνειν ως ρχομαι

τ πρς σ

24Οτς στιν μαθητς μαρτυρν περτοτων

κα γρψας τατα,

κα οδαμεν ὅτι ληθς ατο μαρτυρα στν.

25στιν δ καλλα πολλ
ποησεν ησος,

τινα ἐὰν γρφηται καθ‘ ν,

οδ‘ ατν ομαι τν κσμον χωρσαι τ γραφμενα βιβλα.

Der Text ist stark durch bibli­sche Spra­che geprägt, wir sahen den Bezug von 20,19 auf Gen 2,7LXX. Zu der jüdi­schen Zeit­rech­nungs­spra­che vgl. z. B. Ex 20,8LXX. Wie in der letz­ten Zusam­men­fas­sung schon gezeigt, ist nach jüdi­scher Gewohn­heit vom ers­ten Tag der Woche die Rede, vgl. dann auch 20,26. Da Jesus sich zwei Mal am ers­ten Tag der Woche offen­bart, wird unter­stellt, dahin­ter ste­he eine gemeind­li­che Pra­xis sich stets ein­mal pro Woche am ers­ten Tag der Woche nach jüdi­scher Zäh­lung zu tref­fen, vgl. aber 1Kor 11,17ff.

Offen­bar wird die Gabe des Geis­tes als eine Art (neu­er) Schöp­fung ver­stan­den, was mit der Geburts­me­ta­pher über­ein­stimmt. Wich­tig ist auch hier, dass ein sinn­li­cher Vor­gang unge­wöhn­lich tran­szen­dent ver­stan­den wird. Wir ver­folg­ten sol­che unge­wöhn­li­chen Erzähl­zü­ge wie den, dass Jesus in dem vor der Jeru­sa­le­mer Stadt­herr­schaft ver­schlos­se­nen Raum erscheint, gespens­tisch?

Damit berühr­ten wir einen Punkt der „Aufstehens“-Erzählungen des Johan­nes­evan­ge­li­ums. Wie Lk ver­sucht Johan­nes den Ein­druck zu ver­mei­den, Jesus sei ein Gespenst. Das führ­te uns zur Fra­ge der erzähl­ten Leib­lich­keit Jesu, die offen­bar der „geist­li­chen“ Leib­lich­keit in 1Kor 15 ent­spricht. Sie ist also z. B. nicht der Schwer­kraft unter­wor­fen.

Die Schü­ler iden­ti­fi­zie­ren Jesus an den Ver­let­zun­gen, die von der Kreu­zi­gung her­rüh­ren. „Auf­ge­weckt“ wur­de der Gekreu­zig­te, was eben­falls bedeu­tet, dass Gott die­ses Lei­den teilt.

Die berühm­te Sze­ne mit dem soge­nann­ten „ungläu­bi­gen“ Tho­mas, der auch z. B. im Tho­ma­sevan­ge­li­um „Zwil­ling“ heißt, ergab kei­ne grö­ße­ren Schwie­rig­kei­ten. Offen­bar reicht das „Sehen“ aus, auch der Schü­ler, den Jesus lieb­te, sah und glaub­te. Er sah die zurück­ge­las­se­nen Lei­chen­bin­den, wäh­rend Tho­mas die Wund­ma­le sieht – und glaubt. Wie Maria Mag­da­le­na berührt Tho­mas Jesus nicht, allen­falls in der Ima­gi­na­ti­on der Lesen­den. Dass bei Maria wie bei Lk 24,13ff ein Wie­der­erken­nens­mo­tiv vor­liegt, betont, dass es sich jeweils um Erst­erschei­nun­gen han­delt, wäh­rend die Schü­ler in 20,1ff ja schon wuss­ten bzw. von Maria gehört hat­ten, dass Jesus „auf­ge­stan­den“ war. Aller­dings spielt die­ses Motiv in 21 wie­der eine Rol­le. Selig sind die­je­ni­gen, die nicht sehen – und glau­ben, also alle Lesen­den des Johan­nes­evan­ge­li­ums, das damit ein­ver­stan­de­ne Publi­kum bis heu­te.

Von die­sem Text an „muss“ sozu­sa­gen der Text des Johan­nes­evan­ge­li­ums selbst the­ma­ti­siert wer­den.

Wir bespra­chen, dass das Johan­nes­evan­ge­li­um die inter­pre­tie­ren­de Mit­ar­beit der Leser/innen selbst for­dert, z. B. durch Brü­che in der Erzäh­lung. M. E. ist dies seit der „Urge­schich­te“ so, dass die Leser/innen als akti­ve Interpret/inn/en des Tex­tes erwar­tet wer­den.

Auf­ga­ben zur nächs­ten Sit­zung

  1. Über­set­zen Sie den Rest von Kap. 21!
  2. Vgl. Sie den text­kri­ti­schen Appa­rat von Mk 16,8/9 und Joh 20,30f/21,1!
  3. Über­le­gen Sie, wel­che Fra­gen bis­lang offen geblie­ben sind!
  4. Thy­en, z. St., unter­stellt, dass Joh 20,30ff der „Epi­log“ des Johan­nes­evan­ge­li­ums sei. Was könn­te dafür/dagegen spre­chen?
  5. Schla­gen Sie Tex­te vor, die wir in der ver­blei­ben­den Zeit über­set­zen soll­ten!

« Vor­trag Darm­stadt 05.12. – Der ers­te Mord (Tech­ni­sche Uni­ver­si­tät Darm­stadt) »

Info:
Uni Hd (04.12.) ist Beitrag Nr. 6708
Autor:
Martin Pöttner am 6. Dezember 2017 um 15:49
Category:
Griechische Lektüre,Johannesevangelium
Tags:
 
Trackback:
Trackback URI

Keine Kommentare »

No comments yet.

Kommentar-RSS: RSS feed for comments on this post.

Leave a comment